گاهي اوقات
احتياج به يه آدمي داري
يه دوستي
که وايسته رو به روت
که توي چشمات نگات کنه
و محکم بزنه تو گوشت
که تو صورتت خم شه و دستت رو بذاري روي گونهت و دوباره نگاش کني
ببيني که خشمگينه
ببيني که از دستت عصبانيه
توي اخم صورتش ببيني که دوستت داره
ببيني که دوستته
که نگاش کني همونجوري که دستت روي صورتيه که اون بهش کشيده زده
که بهت بگه « تو چته؟ بسه ، به خودت بيا ... تو چته؟؟؟ »
که سرت فرياد بکشه ...
که تو يه هو بلرزي
که بري بغلش
که بغلت کنه
همون دستي که کوبيد تو صورتت رو بذاره رو سرت ، توي موهات
که سرت رو فشار بده توي گودي شونش
که تو چشمات رو ببندي
روي شونهش گريه کني
و با خودت فکر کني که « تو واقعاً چته؟؟؟ »
